بایگانی وبلاگ

تمرکز بر دستور جلسه

 هدف

–  به تصویرکشیدن مشکلات دستورجلسه درمورد مسائل حاد سیاسی بتوسط روش تمرکزگروهی (رجوع به بانک/ مجموعه روش ها)

زمینه قبلی

روزی سه پسر بچه برسریک بسته شکلات با یکدیگردعوا می کردند. دراین هنگام مرد رهگذری ازراه رسید و گفت:

– پسرا، پسرا! شما نباید دعوا کنید. خشونت فقط خشونت ببارمی آورد.

– به تو ربطی ندارد، پیرمرد خنگ!

– پیرمرد گفت، چرا به من ربط دارد چون من معلم این مدرسه هستم.

– یکی ازپسرها جواب داد، خب منظور؟

– ما دراین مدرسه به هیچ وجه اجازه کتک کاری نمی دهیم.

– پسردوم گفت، خب منظور؟

– خب، شما باید بدانید که این تصمیم جمعی کارکنان مدرسه است که به روش دموکراتیک اتخاذ شده!

– پسرسوم جواب داد، درسته، ولی آیا شما می دانید ما که هستیم؟ ما همان سه تفنگداری هستیم که پس از مذاکرات قاطع وهمه جانبه با یکدیگرپیمان نمودیم که شرافتمندانه درراه این شکلات به جنگ تن به تن بپردازیم!

البته مشکلات و مسائل واقعی درباره موارد مهمتر وجدی تری می باشد. چنانچه مایل نباشیم ازراه کارهای خشن یا مقتدرانه استفاده نماییم درآنصورت ممکن است با مشکلی چون نمونه بالا مواجه شویم: که هرکدام از طرفین جمع بندیهای خود را ازمسئله دارند و بهمین دلیل هم هریک حق را به خودش می دهد.

 اگرطرفین دعوا حاضر شوند یک روش دموکراتیک را برگزینند حتی برای چنین مشکلاتی نیز راه حل وجود دارد.

این راه حل ها عبارتند از:

– قوانین مدرسه درجلسه بزرگی که شامل کارکنان مدرسه و دانش آموزان است تصویب شود.

– یا اینکه قوانین توسط مجمعی که شامل نمایندگان همه گروها است تصویب شود.

1- مرکزیت موضوع

“مسائل حادی که پرداختن به آنها ضروری است”

2- موجودیت ها

– گروهای 6 نفره ای به روش سیل پیشنهادات تشکیل دهید. هرفرد ازگروه 5 مسئله مهم را روی کاغذ های جداگانه می نویسد تا درمورد آن بحث شود.

  3- اولویت ها و تفکیک

– افراد مسائل مورد بحث را برای یکدیگر عنوان نموده و موضوعات عنوان شده را ازهم تفکیک میکنند. سپس موضوعاتی که محتوای مشترکی دارند را به ترتیب روی هم قرار میدهند.

– هر فردی ازافراد گروه یک سوم ازموضوعات را اولویت بخشیده و آنرا با علامت ضربدر مشخص می نماید.

– سپس آن هفت موضوعی که بیشترین علامت ضربدررا به خود اختصاص داده، انتخاب تا درمورد آنها بحث شود.

 

 4- داوری کنونی

درزمان حاضراولویت مسائل کجا و چگونه تعیین می شود؟ هر کدام ازآن هفت موضوع انتخاب شده را دریکی از گروههای زیر قرار دهید.

1- فردی: توسط خود شرکت کنندگان

2- داخلی: درداخل خود گروه یا سازمان

3- مذاکرات: با افراد خارج ازگروه ولی نه سازمانها

6-4- منطقه ای/ ملی/ جهانی: مسائلی که ضمنا تصمیماتی درچنین سطحی را نیازدارد

7- نا مشخص: اینگونه موضوعات را درآخرین ردیف قراردهید

1

2

3

4

5

6

7

فردی

داخلی

بخش مذاکرات

تصمیمات محلی

تصمیمات ملی

تصمیمات جهانی

جایگزینی نا مشخص


5- آنالیز جمعی

نتایج گروها را با هم مقایسه کنید. تمرکزرا برمسائل سیاسی( ستون 3  تا 7 ) قرارداده و موضوعات مبهم را پیدا کنید.

– آیا تعداد زیادی ازطبقات مختلف تصمیم گیری درهم ادغام می شوند؟ چگونه میشود این مشکل را حل کرد بدون اینکه به تخصص و توانایی دیگران بی احترامی شود؟

– آیا موضوع مورد نظردرحال حاضردردستورعمل هیچ تشکلی منظور است؟ چنانچه پاسخ منفی است، چه راه کاری را برای حل دراز مدت مسئله باید برگزید؟

نظریات

چنانچه موضوعات مبهمی وجود دارد که شرکت کنندگان بسختی می توانند آن را دریکی ازگروهای بالا جایگزین نمایند، این خود نشانگرمشکلات بغرنج وغیر قابل حل دردستور جلسه می باشد. هیچ تشکلی به تنهایی ـ حتی کشورهای کمابیش مقتدر ـ دراین مورد خاص تا آن درجه مستقل نیستند که اعضای آنها کنترل کامل بریک دستورجلسه آزاد را داشته و بتوانند هرموضوعی را که مایلند درجلسه مطرح نمایند.

انسانها اغلب قربانی عملکردهای محیط اطراف خویش می شوند. همانطور که افراد خارج از یک تشکل از تصمیصم گیری های داخلی تشکلات تاثیر میگیرند. برای حل این مشکلات  ـ خواسته های مردم و تصمیم گیرنده ها یکی نمی باشد ( رجوع به مبحث الفبای دموکراسی) ـ  راه کارهای زیر پیشنهاد می شود:

– هر شخصی با تشکل های مختلفی درتماس است که این تشکل هاجمعا قادربه تصمصیم گیری در مسائل مهمم می باشند.

ـ هیچ تشکلی به تنهایی در مورد چنین مسائلی  تصمصیم گیرنده نمی باشد.

سیستم تقسیم بتدی قدرت

این سیستم نیاز به برنامه ریزی کاملا مشخص و دقیقی درتمام سطوح دارد، برای مثال در سطح ملی: دولتهای مستقل با دستور جلسه ای روشن تصمیماتشان را در مورد مسائل آموزشی، سرویس های اجتماعی، درمان و غیره به بخشهای زیر دست خود مثل شهرداری ها ابلاغ می کنند. سپس بخشهای زیر دست دستور جلسه محدود تریداشته و فقط درموارد خاصی تصمیم گیرنده اند.

در جهت عکس کشورها نیز قادر خواهند بود مسائل گسترده وعمومی مانند امنیت ملی و بازار تجارت را به ارگان های بزرگ بین المللی ارجاع نمایند.

چنین سیستمی با بخشهای متناوب درسطوح مختلف تصمیم گیری می تواند یک نظام نسبتا دموکراتیک باشد. مبنی بر اینکه این نظام بر اساس یک سیستم تقسیم بندی قدرت روشن و با برنامه ریزی دقیق بین کشورهای برقرار شده باشد. بر اساس این برنامه ریزی باید دستور جلسه در سطوح پایین کاملا واضح و روشن و در سطوح دیگر حتی المقدور محدود باشد. درست در همین نقطه است که اکثرا کاستی هایی وجود دارد. چنانچه تقسیم کار و ارجاع و ابلاغ آن در سطوح مختلف مشخص نباشد بنابراین هیچ کس مسئولیت کارها را بعهده نمی گیرد. بهمین دلیل بسیاری از مسائل مهم در هیج رده ای قرار نگرفته و راه کاری برای پیشبرد آنها وجود نخواهد داشت.

این مشکلات در بخشها و نمایندگی های عظیم که درآنجا رهبران و افرادی که این رهبران را انتحاب کرده اند با یکدیگر فاصله زیادی دارند بسیار مشهود تر است. چنانچه این رهبران را که فقط معیارهای خویش را مد نظر دارند ” گروه بالا دستی بنامیم” بنابراین شرایط آماده حکومتی غیرمردمی است که اصل مساوات و برابری فقط در مورد عده معدوی افراد حکومتی قابل اجراست و یک رهبر پرجذبه با دارا بودن ایدولوژیهای خاص ودر جهت پیشبرد معیارهای خویش بر جامعه حکمرانی می کند.

Share:Email this to someoneShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPrint this page
پست شده در na , در سطح جهانی, کاربرد